In memoriam: Pa † 15 januari 2012

januari 2013 00315 januari 2012, een dag om nooit te vergeten. ’s Ochtends heel vroeg, we waren aan het melken, ging de telefoon. Oppakken hoefde eigenlijk al niet, we wisten al wat het bericht zou zijn. Pa was na een kort ziekbed overleden.’
15 januari 2013, hij is er al een jaar niet meer, een man om nooit te vergeten.

Dapper droeg hij zijn handicap. De laatste 5 jaren waren voor hem niet makkelijk. Nooit zal ik vergeten hoe hij, de bijna ondraaglijke pijn verbijtend, deed wat de diverse doktoren zeiden. Want als ik dan met hem bij de ene dokter was, die het belangrijk vond dat hij zijn zieke been bewoog en gebruikte, dan liep hij, zoals de dokter het wilde. Een ander vond dat hij er beslist niet mee mocht lopen, maar in de praktijk was geen rolstoel. Dus hinkelde hij de lange gang door, een man van 80 jaar. Vernederend vond ik dat voor hem, maar hij deed het wel. Ook toen het besluit genomen werd dat zijn been geamputeerd moest worden, droeg hij dat dapper. Als hij niet zoveel last van COPD had gekregen en een beetje meer lucht had gehad om te kunnen funktioneren, weet ik zeker dat hij weer op de fiets was geklommen. Jammer genoeg moest hij al die beperkingen maar op de koop toe nemen.

1 Januari 2012 moest hij naar het ziekenhuis en zou daar niet meer weggaan. We zijn er nog geweest en ook toen was hij nog vol goede moed. Hij wilde nog een keer naar Zweden en hij was ervan overtuigd dat dat ook zou gaan gebeuren.

15 januari 2012 ging zijn kaarsje uit.
15 januari 2013 steken wij een kaarsje op in herinnering aan deze prachtige man, vader en opa.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op In memoriam: Pa † 15 januari 2012

  1. rjperk zegt:

    annet
    wij hebben veel aan deze woorden van bonhoeffer,

    Leegte

    Als je van iemand houdt
    en je bent door de dood van elkaar gescheiden
    dan is er op de wereld niets en niemand
    die de leegte van die afwezigheid kan vullen.

    Probeer het maar niet,
    want het zal je nooit lukken.
    Aanvaard liever het gemis dat je is overkomen.
    Dat klinkt hard,
    maar het is ook een grote troost.
    Want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
    blijf je daardoor met elkaar verbonden.

    Zeg niet: God zal de leegte vullen,
    want – geloof me -, dat doet hij niet.
    Integendeel: hij houdt de leegte leeg
    en helpt ons zo om de vroegere gemeenschap
    met elkaar te bewaren, zij het ook in pijn.

    Hoe mooier en rijker de herinneringen,
    des te moeilijker is het afscheid.
    Maar dankbaarheid zal de pijn der herinnering
    veranderen in stille vreugde.
    De mooie dingen van vroeger
    zijn geen doorn in het vlees,
    maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.

    Zorg dat je niet aldoor blijft graven in je herinneringen,
    maar doe het van tijd tot tijd.
    Ook een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
    maar alleen op bijzondere ogenblikken.
    Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat,
    een veilig bezit.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.