Soldaat van Oranje

Zoals ik al vertelde zijn we in onze vakantie naar de musical “Soldaat van Oranje” geweest. Nu ben ik niet zo’n musicalfan en de film kon mij niet echt boeien, dus toen Rinus zei dat hij daar wel graag naartoe zou willen in de vakantie heb ik tegengesputterd. Eigenlijk vond ik dat veel te veel geld voor een avond uit terwijl je niet wilt. Ook onze jongens liepen er niet echt warm voor. Toch zette Rinus door en de 4 kaartjes werden besteld. Via internet, zo makkelijk.
Voor we op vakantie gingen hebben we met Chris en Robert toch nog “even” de film gekeken. Zodat het verhaal en de personages ze al een beetje vertrouwd zijn. We wisten niet echt wat ons te wachten stond.

Als lokatie voor de musical is gekozen voor vliegveld Valkenburg bij Katwijk/Leiden. Dat op zich is al een prima keuze. In een vliegtuighangaar die tot theater is omgebouwd speelt zich het spektakel af. Bij binnenkomst werden we begroet door een meneer in RAF uniform. Er is een tentoonstelling ingericht over het verzet in Nederland. Met als hamvraag: “Wat zou jij doen?” Zou je onderduikens opnemen? Zou je zelf in het verzet gaan? En meer van dat soort vragen zetten je al aan het denken. Als dan de gordijnen opengaan en je naar de zaal kunt, lijkt het meer of je een bunker inloopt.

En dan begint het. Wij, het publiek, wordt naar de verschillende scenes toegedraaid. Dus geen gordijntje dicht, scenewisseling en gordijntje weer open. Dat zou in dit geval niet eens te doen zijn geweest. Het gaat snel in elkaar over. Motoren rijden over het voorste podium van de ene naar de andere scene. Er is echt water, een echte boot die omslaat en de acteurs vallen echt in het water. En er is plaats voor een echt vliegtuig en een echte auto.

Het verhaal is iets anders dan in de film, maar door de diverse oude radio- en filmfragmenten die gebruikt worden terwijl het publiek wordt gedraaid, wordt het allemaal nog echter. Ook als we met zijn allen in een bommenwerper zitten ben je geneigd om mee te gaan in de bochten en te bukken voor de kogels.

De pauze is pas na 1,5 uur speeltijd en om half twaalf lopen we allemaal diep onder de indruk de zaal uit.

Nee, ik wilde er niet naar toe, maar nu wil ik nog een keer. Want ik geloof niet dat ik alles heb gezien.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.