niet zo leuk

Soms is het leven niet zo leuk. Iedereen kent wel van die periodes.
Na de aankoop van 18 nieuwe koeien hadden we verwacht eens lekker de melktank vol te kunnen melken. Donderdags kwamen de koeien, vrijdags kwam de uitslag van het monsternemen van onze koeien. 3 Koeien met een ongehoord hoog celgetal. Geen vlokjes en toch is de melk niet in orde. Een vierde koe heeft tussenklauwontsteking. Dus 4 koeien aan de medicijnen en 10 dagen de melk weggooien. Vanzelfsprekend zijn dat 4 van de beste koeien dus gaat er minstens 350 liter de mestkelder in. Wat een strop.

De nieuwe koeien moeten erg wennen aan de ligboxen. Er zijn er nog steeds een stuk of 4 die niet weten wat ze ermee moeten. En een aantal hebben wratten op de spenen. Niet zomaar eentje, maar de hele speen vol.
juli 2013 002

Dat ziet er vies uit. De speen is bijna niet schoon te krijgen voor het melken. En als je iets te hard wrijft gaat het bloeden en komt er weer een wrat bij.
Daar hebben we weer een nieuw dipmiddel voor gekocht. Dan zouden die wratten met 4 weken verdwenen moeten zijn. 2 Weken zijn er nu voorbij, maar we zien nog geen verbetering. Geduld, geduld. En de lasten gaan nu eenmaal voor de baten uit, zegt men.

Van de nieuwe koeien zijn er 2 die het meteen niet goed doen. Het zijn 2 oudere dames, we hopen dat ze kunnen wennen, maar het lopen gaat wel erg moeizaam. Ze zijn erg mager en lopen met een kromme rug door de stal. De dames kennen helemaal niets, weten niet hoe ze in een ligbox moeten liggen en ploffen dus neer waar ze maar staan. In de shit, wat zien ze eruit. En net nu moeten de koeien naar het stuk land dat het verst van de boerderij ligt. We hebben dan altijd een uur nodig om ze weg te brengen en ook weer om ze op te halen. Dat zijn die nieuwe koeien duidelijk niet gewend, zo’n eind lopen.

Vanaf vorige week donderdag blijven de twee oude dames maar op de boerderij, lekker in het strohok.
Rinus heeft ze al 2 keer in de bekapbox gehad om te kijken of ze misschien een zweer onder de poten hebben of iets anders. Het enige wat hij kan ontdekken zijn hele dunne zolen. De dames hebben gewoon pijn bij het lopen. Rinus plakt klosjes in de hoop de druk iets te verlichten. Ze krijgen pijnstillers en we halen ze alleen voor het melken nog uit het strohok. Toch wordt het niets beter. Ze willen vanaf zaterdag niet meer eten, zelfs niet als we ze dwingen op te staan. Nu gaan we ze niet meer melken, ze hebben gewoon geen reserves meer. Maandag bellen we de slachterij, jammer, maar lijden hoeven die beestjes ook niet. Ze hebben alletwee echt veel pijn, dat kun je zien aan de kromme ruggen als ze opstaan.

’s Maandags komt de vrachtwagen om de dames op te halen, maar de chauffeur wil ze helemaal niet meenemen. Hij is bang dat ze de vrachtwagen niet meer uitkomen. Dan blijft er nog maar een ding over. We moeten de koeien zelf afmaken. We wachten nog een dag. Op dinsdag moet toch de dierenarts komen voor een andere koe, dan kunnen we hem vragen de koeien een spuitje te geven.

We worden door de dierenarts gewoon uitgelachen. “Nee, een spuitje geven doen we hier niet, dat is te duur en duurt te lang. Afschieten is het goedkoopst en snelst”, zegt hij. Hij legt ons uit hoe we het moeten doen en gaat weer weg. Rinus en ik staan paf. Maar wat moet dat moet. En wat ik van mezelf nooit had gedacht, ik kan dus echt een koe doodmaken. Om het beest uit zijn lijden te verlossen kun je als mens dus blijkbaar een knop omzetten in je hoofd. Want ik maak zelfs een spin nog niet dood, die breng ik gewoon naar buiten.

Rinus en ik doen het gewoon samen. Rinus schiet en ik snijd de slagader door om het beest snel te laten leegbloeden. Het gaat echt snel, en ik weet zeker dat ze er nauwelijks iets van gemerkt hebben. Maar ik ben er de hele dag gewoon misselijk van. En toch vind ik het wel weer knap van onszelf. Tja, die doehetzelf maatschappij in Zweden is soms niet zo prettig.

Nee, deze afgelopen week moeten we maar gauw vergeten. En ons verheugen op de twee nieuwe kalfjes die er deze week weer bijgekomen zijn.

Volgende week maandag krijgen we twee stagiaires uit Nederland. Marijn en Renske blijven een paar weken bij ons. Hebben we weer een huis vol. Weer vrouwen over de vloer, gezellig.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op niet zo leuk

  1. Jan Mark zegt:

    Wat een toestand.. Hopen dat volgende week wat beter verloopt!

  2. AnneMarie Veld zegt:

    Al sinds wij 20 jaar geleden naar het platteland verhuisden, heb ik veel respect voor boeren gekregen. En dat wordt door dit bericht alleen maar weer bevestigd en groter. Chapeau dat jullie in staat waren/zijn om je eigen gevoelens opzij te zetten voor de gevoelens van de dieren en dit te kunnen doen. Alle respect!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.