in de lucht

Hugo, de vriend van Chris en Robert, nog van de basisschool, is met de jongens meegekomen naar Zweden. Samen in de bus, gezellig. ’s Avonds halen Rinus en ik de jongens op. Er is een goede busverbinding tussen Nederland en Zweden en nog te betalen ook. Zo konden Chris en Robert een weekje langer in Nederland blijven dan Rinus en ik.

We moeten dan toch wel wat gaan doen met de jongens. Ricardo is er ook nog, hem willen we nog meer van de omgeving laten zien. Dinsdags willen Rinus en ik een Zweedse ID-kaart laten maken bij Skatteverket (het belastingkantoor). We moeten ervoor naar Helsingborg en kunnen de jongens met z’n viertjes bij Väla afzetten. Deze ID-kaart hebben we nodig om volgende maand onze nieuwe paspoorten bij de post op te kunnen halen. Dat scheelt ons weer een ritje naar Kopenhagen. Maar onderweg komen we erachter dat Rinus zijn Nederlandse paspoort vergeten is. “Maak je niet druk, ik heb m’n rijbewijs toch bij me”. Eerst is de dame achter het loket heel streng en wil persé een paspoort zien. Later, als ze het een en ander heeft nagevraagd, kan Rinus toch een ID krijgen met zijn rijbewijs en een verklaring van mij dat hij echt Rinus is. Zo gaat dat in Zweden.

Andere dingen zijn wat lastiger.
Er is een pakje naar mij opgestuurd met alleen mijn voorletters op het label, ik heb een bewijs van de post en van de afzender om het bij de ICA op te halen, maar dat pakje krijg ik dus niet mee. Eerst moet de afzender verklaren dat A.W. staat voor Antonia Wilhelmina, net als op mijn paspoort. Dat ik nog 2 namen meer heb is dan ineens niet meer interessant. Na 30 minuten bellen met Telia (daar kwam het pakje vandaan) en nog een ritje op en neer naar de ICA, heb ik mijn pakje thuis. Op een ander afhaalbewijs stond Annet Nijkamp en volgens mijn pas heet ik niet zo, dus dat pakketje krijg ik ook niet mee. Toen heb ik via internet aangegeven dat ik dat pakketje graag aan huis bezorgd wil hebben. Dat duurt dan 2 dagen, de post komt aangereden, overhandigt mij het pakketje, ik hoef geen legitimatie te laten zien, en dat is het dan.

Apropos, terug naar vorige week dinsdag. De jongens zijn bij Väla en wij krijgen binnenkort onze ID-kaarten. Alleen staan niet al mijn voornamen erop. Dat zijn teveel tekens, dat past niet, moeilijk, moeilijk. Weer met Stockholm bellen, die weten het ook niet, een ander nummer bellen, ook niets. Een collega komt erbij, drukt op een paar toetsen en zie daar. Ik heet nu Antonia, Wilhelmina, G.M. Geweldig toch. Een kopie van mijn pas gemaakt. “Mevrouw, weet u dat uw pas volgende maand verloopt”. Wat een service. De pasfoto’s worden ter plekke gemaakt, alleen digitaal. Dat zouden ze in Nederland ook moeten doen, geen gezeur achteraf dat een pasfoto niet goed is.
Nu zijn we echt aan koffie toe, op naar Väla, dan nemen we de jongens weer mee terug. Die hebben goed boodschappen gedaan. Allemaal tasjes. De koffie is prima, we kunnen er weer tegenaan. Als we op de terugweg over Ljungbyhed rijden omdat we bij Lantmännen (Welkoop) nog het een en ander moeten kopen, gaan we meteen lekker bij de pizzeria eten. ’t Is tenslotte vakantie.

16072014269

De volgende dag gaan we naar de rodelbaan. Daar hebben ze een aantal nieuwe attrakties. Eén ervan is een tokkelbaan van 600 meter met 80 meter hoogteverschil.

16072014273

16072014274

16072014278

16072014280

16072014281

16072014279

Het gaat best hard, een wonder dat ze er allemaal opstaan.

Dit bericht werd geplaatst in stage, Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.