loslopende koeien

Deze week was het echt raak, telkens liepen er koeien op plekken waar je ze niet wilt hebben.

Het begon woensdag toen Rinus de laatste 3 droogstaande koeien van de zomerweide naar huis wilde halen. 3 oude dames, dat kon zo moeilijk niet zijn dacht hij. Hij moest alleen, want ik heb cursus op de woensdag. Maar 1 van de 3 was het er niet mee eens en sprong over het draad, wachtte even op de weg en peerde hem toen, het bos in. Rinus doet eerst de 2 overgebleven koeien in de wagen en gaat dan op zoek. Berg op, berg af. De ene wei in, de andere weer uit en door de bossen. Uren heeft hij gezocht, maar niks gevonden. De koe in kwestie is Cyril 10, een oude koe van 9,5 jaar oud. Die weet de weg zelf wel terug naar de wei.

Als ik ’s middags thuiskom en het hele verhaal gehoord heb, zet ik een oproep op facebook. Vooral om mensen te waarschuwen dat er een koe op de weg kan lopen, maar ook in de hoop op reacties. Die laten niet lang op zich wachten. Een verre buurman heeft de koe gezien en neemt mij mee de ene kant op. Rinus rijdt met de trekker de andere kant op in de hoop de koe zo in te sluiten en haar de goede kant richting de wei te leiden.

Helaas denkt de koe er anders over en rent weer het bos in.

Pas ’s avonds na het melken krijgen we weer een telefoontje. De koe is al een aantal kilometers richting boerderij gelopen en staat nu heerlijk te grazen langs de kant van de weg. Het wordt al aardig donker, met de jongens rijdt ik die kant op. Rinus met de trekker achter ons aan.

De koe staat in Hagstad, bijna op de plek waar Mikael en Annika hebben gewoond. Terug naar de zomerwei is geen optie, te ver weg en dan gaat ze weer het bos in. Ze is al zo schichtig. Met hulp van Filip kunnen we haar bij Filip in een weiland drijven, gauw het draad dicht. Zo, die is binnen. Inmiddels was het ook echt helemaal donker geworden. Het enige wat ik nog kon zien waren Robert’s onderbenen. Hij had zijn werkbroek aan met reflecterende broekspijpen.

De volgende ochtend hebben Rinus en ik de koe weer opgehaald. Wagen in de wei, klep open en de koe loopt zo de wagen in. Dat had ze de vorige dag toch ook wel kunnen doen.

Vrijdagmiddag heeft het heel even iets geregend. De helft van de koeien wil de stal in, de anderen willen juist naar buiten. Duwen en trekken bij de deur en op de een of andere manier hebben ze het handvat van het schrikdraad van de haak geduwd. Schrikdraad op de grond, ruimte, wegwezen …….

Ik zie ze nog net om de hoek van de stal rennen. Met Robert erachteraan. Rinus is net water wegbrengen naar de pinken, die blijft nog even weg.

De koeien zijn helemaal door het dolle en rennen echt alle kanten op, behalve terug naar waar ze vandaan komen. Ik wil ze de stal indrijven en doe de hekken goed zodat ze verder kunnen. Een paar koeien vinden dat een goed idee, maar de meesten niet. Die rennen nu naar de mestvaalt en rond de mestbassins. Dan zie ik ineens de koeien die de stal ingelopen waren weer aan de andere kant om de hoek van de stal komen. Die maken er gewoon een spelletje van en rennen rondjes. Eerst maar weer het draad dicht. Dan komen de hulptroepen. Rinus, Mikael, Magnus en Jessica met haar dochtertje. De laatste twee komen eigenlijk voor melk, maar dit is ook wel leuk.

Een grote pink heeft nog niet zoveel zin, maar uiteindelijk hebben we het hele spul weer in de wei.

Zondagochtend, de staldeuren gaan open, de koeien kunnen naar buiten. De laatste koeien staan nog in de melkput en ik ben daar aan het schoonmaken. Mijn oog valt op de koeien buiten de stal. Ze staan bij elkaar, lopen niet door en kijken allemaal dezelfde kant op. Ik roep Rinus dat er buiten iets te zien moet zijn. O jee, het draad is niet dicht.

De vorige dag hebben Chris en Robert voor het eerst met zijn tweeën gemolken. Rinus en ik waren naar een bruiloft in Falkenberg. Toen we net onderweg waren belde Robert dat er een kalfje in het land lag. Hij heeft de instructies gekregen wat hij moest doen, kalfje ophalen en samen met de moeder in het afkalfhok enz. enz. Dat hebben ze allemaal mooi gedaan, maar zijn vergeten het draad weer dicht te doen.

Dus konden Rinus en ik op zondagochtend voor de derde keer in een week achter onze koeien aan. Het waren er niet zo heel veel dit keer en ze liepen ook weer snel terug.

Dan hoor je vaak de term “vrij koeverkeer”, maar dan is dit vast niet wat ze bedoelen.

Voorlopig hebben we weer beweging genoeg gehad.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.