We doen het kalm aan (niet dus)

2 Maanden wonen we nu op ons nieuwe stekje. In plaats van uitslapen en niks doen, zijn we toch weer flink aan de slag. We kunnen het niet laten. Tuurlijk, uitslapen doen we echt wel voor ons gevoel. Nog altijd zijn we 5 uur wakker, maar hoeven er dan niet uit. We draaien ons nog lekker een keer om en soms doezelen we ook nog weer weg.

Onze eerste taak van de dag is lopen met de honden. Nog voor ons ontbijt hebben we onze eerste kilometers er al opzitten. Een goed begin van de dag, zeker nu het al lekker warm is. Na het middageten een tweede korte ronde van een half uur en rond 5 uur gaan we wat langer lopen. Zo komen we makkelijk aan 10 000 stappen per dag.

Buiten groeit en bloeit alles en Rinus is aardig druk in de tuin met snoeien en nu grasmaaien. Op Ådala maaiden we misschien 3x het hele seizoen. Hier toch wel elke 10 dagen. Enkele appelbomen hebben het leven moeten laten. Ze waren oud en ziek of stonden in de weg. Volgend jaar als we de tuin opnieuw inrichten is er weer plaats voor nieuwe boompjes.

Dan moet er een nieuwe ladder op het dak voor de schoorsteenveger, dat is een project waar we wat langer over gaan doen. Want een gewone ladder kan niet. Onder elke pan moet een tree vastgemaakt worden en ook de loopbrug op het dag is aan vervanging toe. Mij zie je niet op het dak, die tijd heb ik gehad.

Het voordeel van niet meer moeten werken is toch wel, dat, als je een wat mindere dag hebt, het ook niet meer hoeft. Dan kun je erbij gaan zitten (in de zon op het terras) en een boek lezen of gewoon wat voor je uit staren. De dag erna gaat het weer beter en doen we weer wat meer.

Orgelspelen bijvoorbeeld. Rinus heeft zijn orgelspel weer op kunnen pakken en is weer vlijtig aan het spelen. Ongeveer 2 weken geleden is zijn nieuwe orgel gearriveerd. Dat had nogal wat voeten in de aarde om die binnen te krijgen.

We hebben zelf de doos open gemaakt en alle losse onderdelen, zoals de orgelbank, het pedaal en diverse dozen naar binnen gebracht. Maar ja, dan staat daar nog een orgel van minstens 150 kg. De verkoper heeft een verhuisfirma geregeld en toen stond het orgel binnen 10 minuten binnen. Dat hadden we nooit zelf kunnen doen.

Wat een verschil met het oude orgel. Wat een mooi geluid.

Zelf ben ik weer aan het handwerken geslagen. Er lag nog het een en ander op me te wachten wat af moest. En nog een aantal nieuwe projecten en uitdagingen op mijn verlanglijstje.

En wat ook zo heerlijk is, we kunnen nu films afkijken. Zoveel films waar we vaak alleen het eerste uur keken, daarna was het echt bedtijd voor ons. Nu kijken we ze af en als we willen nog eentje. En Rinus kan alle voetbalwedstrijden kijken van het ek, als hij zou willen.

We weten nu dat het echt om 12 uur ´s nachts nog niet donker is. We vertelden dat wel aan iedereen, maar we hadden het zelf nog nooit gezien. Het is nog wat te fris om buiten te blijven zitten, dat komt na midsommer wel.

Als we door de bossen wandelen met de honden kan ik het niet laten telkens heel diep door mijn neus adem te halen. Het ruikt zo lekker. Ik heb nooit geweten dat bloesem van de bosbes zo zoet ruikt. En al die lelietjesvandalen, heerlijk. Nu staat de rhododendron in bloei, bij elk vakantiehuisje hier in de buurt waar we langs lopen staat wel een struik. De kastanje is bijna uitgebloeid. De seringen waren ook zo prachtig. Nu wachten we op de vlierbes. Mijn moestuin is nog klein. In een paar bakken heb ik sla en bietjes, aardbeien, bieslook, peterselie, munt en rozemarijn. Ook daar gaan we volgend jaar meer aandacht aan besteden.

Dit jaar plannen we een nieuwe keuken en badkamer in. Dat wordt weer een leuke klusblog.

Kaasmaken gaat hier echt niet meer, maar karnemelk nog wel.

We zitten echt niet stil, kom maar eens kijken als het reizen weer wat makkelijker wordt.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Nog 2 nachtjes slapen

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Water

Ons nieuwe stekje krijgt water van de buren uit een gegraven bron. Die is niet zo diep en eigenlijk is er niet genoeg water voor twee huizen. Zeker bij een droge zomer zoals in 2018 staat de bron bijna droog en komt er alleen nog bruin water uit.

Vorige week hebben we daarom een firma gebeld die hier op de boerderij ook de waterbron heeft geboord. 10 tot 12 weken wachttijd zei de beste man.

Dinsdagochtend, eigenlijk zou ik naar de stuga, werd Rinus gebeld. Om 10.00 is er iemand in Svenstorp om te kijken wat een geschikte plek is om te boren. Prima, dan rijden we daarnaartoe en ga ik de gordijnen voor Robert’s kamer maken.

Samen met Rinus loopt de expert over het grondstuk en legt uit wat de regels zijn om te mogen boren. 12 meter vanaf akkerland bijvoorbeeld. En vanaf de weg en het huis. Plek vastgesteld en vanmiddag beginnen we. Om half twee ben ik terug met de machine.

Dat hadden we nooit verwacht. En dus blijven we in Svenstorp.

Rinus haalt het hek weg, dan hoeft die zware boormachine niet over het akkerland van de buurman.

En ik kan de gordijnen voor Robert maken.

De boorkop
Boren door steen, er komt fijn steenstof uit.

Het is een heel gevaarte wat bij ons de tuin in moet. Tot 18.00 uur heeft de beste man geboord en zat op 12 meter. De volgende dag dus weer verder. Eindelijk, bij 101 meter is er water. 6 tot 10 liter per minuut, dat is meer dan genoeg voor ons. Nu eerst testen of de kwaliteit goed is. En dan aansluiten op onze waterleiding.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Vakantie?!

Het is nu een week geleden dat Rinus en ik in de melkput stonden. Nog altijd zijn we op tijd wakker, horen de auto’s van de melkers aankomen en kunnen dat nog een keertje ons omdraaien in bed. We gaan er gewoon op tijd uit, dus tegen 7 uur lopen we met de honden door het bos te wandelen. Samen, dat is wel wat anders dan alleen met die twee sterke zwaargewichten. Als ik alleen met ze loop en ze ruiken allebei iets waar ze persé naartoe willen, moet ik mee. Ruim 80 kilo met heel veel kracht trekt dan en daar kan ik maar weinig tegen doen. Mopperen en de hakken in de grond helpt meestal wel. Met zijn tweeën en ieders 1 hond is toch wel wat makkelijker.

Elke dag even naar Svenstorp. Er hoeft niet zoveel te gebeuren, maar we zijn begonnen met het grote snoeien. Vorig jaar is er niks van gekomen, omdat mijn schouder niet wil wat ik wil. En gordijnstangen ophangen. Bij Robert op zijn kamer, zodat hij het straks lekker donker kan maken als hij overdag moet slapen. En in de woon- en eetkamer.

Kijk niet naar die mooie bank, die gaat echt weg. Staat er alleen om het huis een beetje bewoond te laten lijken.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Laatste keer

Voor vanalles is het nu de laatste keer. De laatste keer een voetenbad, de laatste keer strooisel inmaken, de laatste keer een koe bekappen. En vanochtend dachten we de laatste keer samen te melken.

Maar toen kregen we plotseling bezoek.

De nieuwe eigenaar Johan en zijn vader Staffan kwamen een kijkje nemen. Als voorproefje op de komende dagen wilden ze al weten hoe zo’n melkput nu werkt. Zelf heeft hij 130 koeien in een aangebonden stal. Dat is wel heel anders werken. Morgen komt Frederik, een werknemer van Johan, hij zal hier het werk grotendeels alleen moeten doen. Spannend blijft het.

We hebben al het een en ander verhuisd. Het hondenhok toch maar weer mee, al heeft Tyson er maar weinig gebruik van gemaakt. En de schapenhekjes, want voorlopig is er nog geen deugdelijke afrastering en we willen toch graag de honden buiten.

Vanzelfsprekend gaat de picknicktafel ook mee naar Svenstorp.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Verkocht

Makelaar uit Zaamslag is de beste van het jaar - Omroep Zeeland

De boerderij is verkocht. Na 1,5 jaar bijna niks is het nu rond. Tuurlijk, we hadden kijkers. Ook voor een tweede keer, ja, ook die echt geïnteresseerd waren, maar nooit een serieus bod. En nu, terwijl we echt dachten dat we weer nog minstens een jaar hier zouden boeren, komt er iemand kijken en binnen twee weken is het rond. 28 januari kwam de toekomstige eigenaar hier voor het eerst kijken met zijn vriendin, zijn vader en een medewerker. 1 Februari lag er een bod, iets te laag, dus deden wij een tegenbod.

Een week later lag er een nieuw bod, iets onder ons tegenbod en dat hebben we geaccepteerd. 17 februari is het voorlopig koopcontract getekend onder voorbehoud van financiering. Dus het bleef nog een weekje spannend. Afgelopen donderdag 25 februari kwam het verlossende woord, de koop kan doorgaan. De financiering is rond. Waar anderen 1,5 jaar met de bank heeft gevochten voor een financiering en die maar niet rond kreeg met geen enkele bank, doet deze man het in een paar weken.

En per 17 maart zijn we al boer af. De verhuizing staat gepland voor 16 april. Dat gaat allemaal wel heel snel. Soms kunnen we het nog niet bevatten hoor. En het voelt ook heel dubbel. We hadden het jonge stel wat al zo lang bezig was met de bank het zo gegund. Zelf zitten ze er niet zo mee, gelukkig, ze hebben alweer iets anders op het oog. En ook de Nederlanders die nog een boerderij in Nederland moeten verkopen en dan willen emigreren …. Maar we konden niet meer wachten.

De boer is een man van 40 met al een boerderij hier vlakbij. Maar hij houdt de koeien nog in een aangebonden stal en dat wordt op termijn verboden. Hij heeft 3 kinderen, de oudste is 12 en wil (nu) graag boer worden. Dus met het oog op de toekomst een hele goede keuze. Het huis wordt verhuurd aan de medewerker met vrouw en 3 kinderen. Dus een heerlijk huis voor een jong gezin. Daar zijn we blij mee.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Koning Winter

Terwijl Nederland de ijspret al bijna is vergeten en zich opmaakt voor bijna zomerse temperaturen van zo’n 15 graden komend weekend, doet koning Winter er hier nog een schepje bovenop.

De ijskoude nachten met -18 zijn wel verleden tijd. Overdag vriest het nog steeds en gisteren is er nog minstens 20 cm sneeuw bijgekomen.

Weer tijd om onszelf even uit te graven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Milkbar vitality

Hoewel de boerderij al een tijdje te koop staat, staat de vooruitgang hier niet stil. Hele grote veranderingen en investeringen zullen we waarschijnlijk niet meer doen, maar verbeteringen en kleine veranderingen die ons werk verlichten of beter zijn voor de dieren, daar gaan we gewoon mee door. Tenslotte willen we, als het zover is, een goedlopend bedrijf overdragen. Daarom hebben we in de herfst vorig jaar het voeren van de kleine kalveren aangepast. Ze kregen altijd een dag of twee melk met de fles en daarna melk uit de emmer. Als ze dan overgeplaatst werden naar de groep moesten ze weer wennen aan de speen van de kalverdrinkautomaat. Nu krijgen ze allemaal de hele tijd melk uit de fles.

De flessen hangen schuin en tamelijk laag zodat de houding van de kalfjes hetzelfde is als wanneer ze bij de koe drinken. Daardoor komt de melk in de goede maag terecht en omdat ze flink hun best moeten doen om te drinken, maken ze veel speeksel aan. Dat is weer goed voor de vertering.

Ze kunnen ook meer op, dus groeien ze sneller. Alleen maar voordelen dus. Voor de kalfjes wel, voor mij niet. Het flessen vullen kost meer tijd en ze zijn tamelijk onhandig om vast te houden, dus moest ik wel heel vaak heen en weer lopen. Ook lege flessen kon ik niet meer dan 4 stuks vasthouden. Ook daar was gauw een oplossing voor. Rinus heeft een aanpassing gemaakt op mijn karretje waarmee ik de melk voor de kaas transporteer.

Je ziet, elk kalf heeft zijn eigen kleur. Dus hoewel het meer werk is ben ik er blij mee. Het is voor de kalveren een veel natuurlijker houding om te drinken. Ik hoef ze maar zelden te helpen de fles te vinden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kapot. Stuk. Doet het niet.

Je hebt van die tijden, dan lijkt alles tegelijk kapot te gaan. Dat was vorige week bij ons het geval. Woensdag de grote trekker. Die werd te warm en schakelde zichzelf uit. Altijd laat in de middag, net als je wilt gaan voeren om daarna te gaan melken. Dat zul je altijd zien. De monteurs waren er snel bij, maar konden de fout niet vinden. Dan moet de trekker mee naar de zaak. En een vervangende trekker, die alles moet kunnen wat de onze ook kan, moet geregeld worden. Ongeveer 2 uur later dan normaal konden we gaan melken. Maar de koeien hadden te eten, dat was het voornaamste.

Donderdag begeeft de wasmachine het. Niet meer te repareren. Dat kost net zoveel als een nieuwe, zei de monteur. Een nieuwe wasmachine is gelukkig niet zo duur als een trekker, maar toch een uitgave die ik nog niet ingepland had.

Van de trekkerdealer krijgen we bericht, dat het de koppakking is. Gelukkig, dat kan nog gerepareerd worden. Duurt een paar dagen, maar Rinus’ fijne trekker komt weer terug. De vervangende trekker vindt hij maar niks.

Ook op donderdag kan Rinus met de kleine trekker naar de smid om de hydraulische slangen te vervangen. Die lekten al een tijdje en beter nu vervangen, dan als ze knappen op een tijdstip dat je het echt niet kan gebruiken.

Zaterdag knapt een olieslang van de kuilhapper, een slangklem erom voor nood en maandag op pad voor een nieuwe.

Zondag wil ik even naar Svenstorp. Ik kom niet ver. De auto maakt zo’n raar geluid. Ik blijf thuis. Dat bekijken we morgen wel weer. Zondagmiddag, we moeten aan de slag. Voer weghalen bij de kalfjes, dan krijgen ze weer lekker vers voer. Ja, had je gedacht. Wat Rinus ook probeert, de grote vervangende trekker wil niet starten. De monteur gebeld, hij laat nogal op zich wachten. Dus weer zijn we laat. Dit keer is het euvel gauw gevonden. De dynamo is kapot. De monteur heeft zoiets niet standaard bij zich en moet terug naar de zaak. Wij beginnen toch maar te melken. Dit keer ruim een uur later dan normaal. En de koeien hebben dit keer geen voer als ze klaar zijn met melken. Wat een toestand in de stal. Dat holt heen en weer en loeien, horen en zien vergaat ons. We zijn net klaar met melken als de monteur weer terug is. Het duurde zolang, omdat hij een dynamo uit een nieuwe trekker uit de showroom moest halen, er lag er geen in het magazijn. Een dynamo inbouwen duurt maar een half uur. Dus als ik de kalfjes melk heb gegeven en Rinus de boxen schoon heeft en de melkput uitgespoten, kunnen eindelijk de beesten worden gevoerd. Het bleef toch nog lang onrustig in de stal.

Maandag stuurt Rinus mij met de auto naar de garage. Ik wil eigenlijk niet, ik vertrouw het niks, maar je moet wat. Ik ben niet ver gekomen. Tot de stuga, zoveel herrie, ik wil de auto draaien en weer naar huis. Bekijk het maar, zegt ie, ik blijf hier staan. Dus de sleepdienst gebeld.

Daar gaat ie

Gelukkig zitten we niet helemaal zonder vervoer. Chris’ autootje is er ook nog. Daar kan Rinus mee naar de smid om een nieuwe olieleiding te fixen. En daarna de mestschuif, die al sinds zondagavond op dezelfde plek ligt. Waarschijnlijk door het gedonder van de koeien is er wat kapot gegaan. Aangezien ik met de kleine Hyundai op pad ben, mag Rinus bij hoge uitzondering de Saab van Robert mee om onderdelen te halen. En tegen de tijd dat de koffie klaar is, heeft Rinus alles weer gerepareerd.

Het was maar goed dat ik niet doorgereden ben met de auto. Er is iets kapot bij de stuurinrichting. Dat zal weer een lieve duit kosten.

Maar nu zijn we wel even klaar hoor met alles wat stuk gaat. Daar zijn we niet zo kapot van.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

filmpje

Hier staat een filmpje over de boerderij gemaakt door Elsemiek, een van onze stagiaires in 2017 en Hugo, kameraad van Chris en Robert.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen