Even voorstellen

familie

Wij zijn Rinus, Annet, Chris en Robert Nijkamp. Sinds november 2010 wonen wij op Ådala gård in Perstorp, Zweden.
Wij hebben hier een melkveehouderij gekocht met ongeveer 80 melkkoeien en het benodigde jongvee. De ruime ligboxenstal is modern, de melkstal hebben we in 2011 verbouwd van een 2×4 open tandem naar 2×8 visgraat. De jongveeschuur was heel nodig aan vervanging toe. In 2012 is de nieuwe stal in gebruik genomen.
En langzaam hebben we de veestapel vergroot. We hebben nu 115 melkkoeien en even zoveel jongvee.
We hebben 50 ha weidegrond in eigendom, 100 ha gehuurd en 20 ha maïsland. Bovendien hebben we ruim 50 ha gemengd bos.
We maken onze eigen kaas, yoghurt, boter en karnemelk. En elke dag staat er vers gebakken brood op tafel.

Lees onze belevenissen op de weblog. Wij vinden het erg leuk als je een reactie achterlaat.

Geplaatst in Bericht | 15 reacties

10 jaar geleden

Het is deze maand precies 10 jaar geleden dat we onze eerste stappen richting emigreren naar Zweden maakten. Toen hadden we in juli het eerste gesprek met een makelaar die boerderijen in Zweden op de Nederlandse markt aan de man bracht. We wilden toen van hem weten of datgene wat wij dachten over Zweden ook werkelijk waar was. Aan het eind van het gesprek zei hij ons dat we volgens hem al heel goed wisten wat we wilden. In september 2009 hebben we toen zelf deze boerderij op de zweedse funda gevonden en hij heeft de verdere onderhandelingen begeleid.

En nu zijn we zover om de boerderij weer aan de volgende over te dragen. Rinus heeft 40 jaar voor koeien en kalveren gezorgd, 40 jaar melk geleverd om, ik weet niet hoeveel monden te voeden en, zeker sinds we in Zweden wonen, bijna geen vrij gehad om eens iets anders te doen dan voor iedereen en ieder dier zorgen en niet voor zichzelf. Geen van de kinderen wil de boerderij overnemen, dat is ook een reden om niet meer verder te gaan. En de bedrijfshulp, die je in Nederland maar hoeft te bellen en waar je op kunt vertrouwen, is hier niet aanwezig. Dus als er iets gebeurd qua ziekte van een van ons, of we zouden plotseling om wat voor reden dan ook naar Nederland moeten, is er niemand die voor ons de koeien kan melken en voeren, dus gaan we niet. Daar hebben we steeds meer moeite mee. En dan moet er iets veranderen.

Alles bij elkaar hebben we heel wat uurtjes gepraat en besloten dat het goed is geweest. We worden er ook niet jonger op. Rinus mist zijn orgel en wil weer graag aan het studeren.

Maar als je dan de advertentie in de krant ziet staan en op hemnet.se (de Zweedse funda) gaat er wel wat door je heen. Wat eigenlijk willen we alletwee hier niet weg, dit is zo´n mooie plek. Gelukkig heeft Zweden nog meer mooie plekken om te wonen en zullen we vast weer een stekkie vinden.

Klik hier om de advertentie op Hemnet te zien (zo lang de boerderij niet is verkocht zal de link werken).

En klik hier om het filmpje te bekijken dat met een drone is gemaakt.

Voorlopig gaat hier alles gewoon door, een boerderij verkoop je niet een, twee, drie. Daar gaat beslist nog een hele tijd overheen.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

soms zit het mee, maar soms …..

Zal ik maar beginnen met de leuke berichtjes?

We hebben weer een 100 000 liter koe. Onze Cyril 69 heeft in juni de 100 000 liter volgemaakt. Een hele prestatie voor een koe van nog geen 11 jaar. In december 2010 kreeg ze haar eerste kalf. Ik weet nog goed dat ze als hoogdrachtige pink voor het eerst de melkput door moest. We hadden toen nog de 2×4 open tandem, dat was al heel eng en daarna stond er ook nog eens een voetenbad. Wat duurde dat lang voor we haar daar door kregen. Nu heeft ze al 10x gekalfd en een van haar dochters geeft ook al bijna 60 liter per dag. Ook een kleindochter is een prima koe. Haar laatste kalfje was ook een vaarsje, hopelijk gaat zij ook dezelfde kant op.

 

En we stonden in de krant, want we hebben de jaarlijkse milieuprijs van Centerpartiet gekregen.

Holländska mjölkbönder fick miljöpris

Av

Mikael Öhrn

PERSTORP/ODERLJUNGA. Centerpartiet i Perstorp har delat ut årets miljöpris. I år gick priset till Annet och Rinus Nijkamp på Ådala gård i Skingeröd i närheten av Oderljunga. Paret Nijkamp får priset för att de “genom att driva ett aktivt lantbruk så kommer också det vackra öppna landskapet att finnas kvar”. Centerpartiet i Perstorp framhåller också att det handlar om närodlad produktion på just landsbygden.

Annet och Rinus Nijkamp kommer ursprungligen från Holland, men flyttade till Sverige 2010 när kostnaderna för mark och investeringar i hemlandet ansågs vara för höga. Idag finns det 100 mjölkkor på gården och ett par hundra ungdjur.

För några år sen startade familjen även en gårdsbutik där gårdens egna mejeriprodukter finns till försäljning.

Annet och Rinus Nijkamp på Ådala gård i Skingeröd.

Dat is toch wel een opsteker! Wij zijn er blij mee.

Vertaling van de tekst (ongeveer):

De jaarlijkse milieuprijs van de centrumpartij Perstorp is dit jaar gegaan naar het echtpaar Nijkamp, Ådala gård in Skingeröd in de buurt van Oderljunga. Het echtpaar Nijkamp krijgt de prijs voor het actief bedrijven van een landbouwbedrijf en daarmee het landschap open te houden. Annet en Rinus Nijkamp komen oorspronkelijk uit Nederland, verhuisden in 2010 naar Zweden toen de prijzen voor grond en investeringen te hoog werden in hun thuisland. Vandaag de dag zijn er 100 melkkoeien en enkele honderden stuks jongvee. Enkele jaren geleden is de familie ook begonnen met een winkel waar eigen zuivelprodukten worden verkocht.

En we hebben al ingekuild. Vorig jaar was het helemaal niks en eind april zag het er niet naar uit dat het dit jaar beter zou gaan. Maar dan komt toch de zon in mei, een beetje regen erbij en ziedaar, het gras begint te groeien en zo konden we met pinksteren inkuilen. Een mooie bult en nog zo´n 100 grote ronde balen. Rinus is een blij mannetje! Ja, net als in Nederland is het hier erg warm. Op tijd de gordijnen dicht, de zonnewering naar beneden. De koeien gaan nu ´s nachts naar buiten en blijven overdag in de stal.

Als het mei is, moeten de koeien en het jongvee naar buiten. De jongste kalfjes lopen bij de keuken, dan hebben we daar mooi zicht op. De wat ouderen gaan naar de zomerweide. Altijd weer een mooi spektaktel. De grond is niet van ons en de eigenaar gaat elke avond met een emmertje brokken naar de beestjes om te kijken of alles goed gaat. 15 juni moet er een pink naar huis. Die is ziek, maar wat heeft het beestje? De veearts behandelt haar voor alles wat maar mogelijk is en wij doen haar apart in een strohok. Daar willen we haar verwennen met lekker voer, extra krachtvoer, een beetje hooi, maar niks wil ze eten. Drinken doet ze wel. Ze staat ook op, maar alles zo futloos. En vanochtend vonden we haar dood in het hok.

Ook de koeien die met zwangerschapsverlof gaan (droog staan) mogen de wei in. Bijna dagelijks loop ik daar met de honden langs. Om te kijken of er nog genoeg water is en ook hoe het met de dames is. Vorige week zag ik Merel (ja, we hebben een koe met een vogelnaam) apart van de rest liggen. Dat is vaak geen goed teken. De volgende dag hebben we haar opgehaald. Ze was niet al te dik, dus koeienvoer zal haar goed doen. In juli zou haar kalf pas komen, kan ze mooi aansterken. Niks juli, 2 dagen later kalft ze al, een heel klein stiertje. En als ze in de melkput komt ziet Rinus meteen dat het foute boel is. De koe is ziek, coli. Ze wordt behandeld en we hopen er het beste van. Maar helaas, ze kan niet meer opstaan en een paar dagen geleden heeft Rinus haar af moeten maken. Jammer hoor, ze was pas 8 jaar oud. Het stierkalfje had ook niet zo´n goede start, maar doet het nu goed.

En dan wordt het Midzomer, een groot feest in Zweden. Het is mooi weer, wat willen we nog meer. Aardbeien, nieuwe aardappelen en vis horen bij midzomer, daar doen we graag aan mee. En geven er met stokbrood en salades onze eigen draai aan. Op zo´n dag wil je liever geen veearts bellen, want er is niemand bereikbaar. Toch moet dat tijdens het melken gebeuren. We hebben een koe met een wond aan haar voorpoot, waar het bloed uitspuit. Gelukkig is onze eigen veearts wel te bereiken en binnen 20 minuten aanwezig. Een drukverband moet het doen. Raar gezicht zo´n bont verband om die koeienpoot. 24 uur moet die blijven zitten. Langer kan ook niet, de klauw wordt helemaal dik en het verband is inmiddels doordrenkt van het bloed. Wonder boven wonder begint het niet weer te bloeden als het verband eraf is. En tot nu toe ziet het er goed uit.

Zondagochtend, Rinus en ik melken met zijn tweeën, het is de vrije zondag voor onze stagiair. Onze verse 100 000 liter koe komt pas als allerlaatste binnen. Dat is al geen goed teken. In plaats van 30 liter heeft ze maar 14 liter. Rinus test de melk, daar komt niet echt iets uit. Dan krijgt ze een spuitje om de melk te laten schieten en melkt ze de 30 liter vol. Maar Rinus vertrouwt het niet en haalt de thermometer erbij. Bij 39 en nog wat stopt hij. Het beestje is dus toch echt ziek. Geen veearts bellen, meteen behandelen tegen coli. ´s Avonds is ze te ziek om in de melkput te komen. Nu, na een paar dagen, kunnen we zeggen dat we waarschijnlijk de koe hebben gered, maar het zieke kwartier? De tijd zal het leren. Rinus was er op tijd bij. Deze koe heeft al eerder coli gehad. Toen een hele lactatie 3-speen geweest en toch was ze de volgende lactatie gewoon weer 4-speen. We hadden zaterdag nog tegen elkaar gezegd, binnenkort een mooie foto van haar maken. Zondag waren we bang dat dat niet eens meer zou kunnen. Zo snel kan het veranderen.

Tja, zo gaat dat dan op een boerderij.

Leuk bericht om te eindigen.

Jennifer, Robert Jan en de kindertjes zijn 10 dagen op vakantie geweest. Dat was dikke pret met onze gekke Raaf en lieve Naomie. Raaf bij opa op de trekker.

 

Oma moet spelen onder de tafel. Ik ben weer helemaal op de hoogte van de huidige tekenfilms.

Daar word je wel heeeeeeel moe van

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Ieniemienie

We hebben weer een heel klein kalfje. Maar wat een doorzettertje. Ruim 4 weken te vroeg geboren, kan amper staan of lopen. Melk wil ze wel. Waar een normaal kalf makkelijk 2 liter per keer op krijgt heeft deze Ieniemienie moeite met 1 litertje. Dus verwennen we haar extra met tussendoor nog een extra flesje. Net als bij te vroeg geboren kinderen een voeding extra.

Kijk maar eens naar die kromme pootjes. Nog helemaal niet volgroeid. Onze nieuwe hulp, Hanna, is er maar wat gek mee. Zij gaat in het hok op het stro zitten om die kleine uk de fles te geven.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Jaaaa, het heeft geregend

Eindelijk hebben we regen gehad. Zaterdag is er echt water uit de lucht gevallen. Wel 20 mm. Daar zijn we blij mee. Beetje onweer op afstand, dat hoort er ook bij. Hadden we de hele zomer nog niet gehad.

En nu wil het niet meer ophouden. Vandaag een heleboel buien met onweer erbij. Dus weer 20 mm in the pocket.

Al met al een 60 mm in augustus. Dat is al meer dan de afgelopen 3 maanden bij elkaar. En we zijn pas op de helft.

Als we volgende weer nog mest uit kunnen rijden is er zelfs nog een kleine kans dat we in september nog een tweede snee kunnen inkuilen.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Droog

Het onderwerp van gesprek. Met iedereen en overal. Alle Zweden vragen ons of we wel voer genoeg hebben voer de winter. En Nederlanders vragen waarom we niet beregenen.

Nee, voer hebben we niet. Het voorjaar was niet nat genoeg. Van de winter gingen we direct over in de zomer, dan krijgt het gras niet de tijd om te groeien. Dus de eerste snee was omdat je moet maaien, het gras zou alleen maar droger worden. Daarna kwam er geen regen, dus geen mest op het land. Een buurman geloofde de weersverwachting en heeft wel mest uitgereden toen er regen was voorspeld, maar die regen kwam niet. Zijn grasland is helemaal verbrand.

Nu is de derde droge maand een feit en maken we ons toch wel ernstige zorgen hoe dat de komende winter moet.

En waarom we niet beregenen? Afgezien van het feit dat we geen installatie hebben en het ook al niet meer is toegestaan, zou het niet eens kunnen. Zo zien de beken eruit waar het water vandaan zou moeten komen:

Voor onze koeien is er nog genoeg water uit een diepe bron op ons erf. Er zijn al gemeentes met drinkwater tekorten, het is echt bar en boos dit jaar.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zonnebril

Al ruim 2 maanden is het hier nu erg warm en heel droog. In mei viel 1 bui met 18 mm water. In juni maar 5 mm. Daar gaat het gras en de maïs niet van groeien. Het is echt heel warm, boven de 30 graden. Tegenwoordig zijn we al blij als er wolken zijn, dat scheelt meteen een graad of 20.

In de melkput is het ook erg warm, dat kun je je wel voorstellen. En dan staat daar ’s middags ook nog de zon precies op. Net aan het eind van het melken schijnt ze precies de melkput in. Verblindend, je ziet echt niet wat de koeien doen aan die kant, en ook nog eens extra warm.

Daar hebben we wat op gevonden. We hebben een rol donkere folie gekocht die normaal op autoruiten wordt geplakt en dat op het raam geplakt.

Dat scheelt een stuk. Niet zo warm meer, maar zeker niet meer verblindend en dat was precies de bedoeling.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Eerste snee 2018

De eerste snee van dit jaar is een feit. De helft ongeveer van wat we normaal hebben. Het is weken zo droog en zo warm dat het gras niet kan groeien.

Het was zelfs zo warm dat dinsdag een weiland in brand is gevlogen. De grond eronder was 230 graden. Het is veengrond dus de brandweer moest eraan te pas komen.

Een kraan heeft de boel een beetje omgespit.

Er staan nog een paar containers naast die de buurman bracht om mee te blussen, maar dat was niet genoeg. Gelukkig hadden we daar het gras al weggehaald.

Nu hoopt iedereen op een beetje (veel) regen. Echter zoals het er nu uitziet blijft het voorlopig tropisch warm in zuid Zweden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De winkel is open

Tjonge wat is het al lang geleden dat ik mijn laatste blog schreef.

Is er veel gebeurd dan? Nee, niet echt, maar wel druk. En dan zijn de leukste dingen juist de dingen die je moet laten liggen. Zoals een blog schrijven.

Sinds Pasen is Simon weer terug in Nederland en doen Rinus en ik de boerderij weer samen. Rinus’ arm gaat steeds beter en ook zijn conditie wordt beter. Hij gaat nog wel elke week naar de fysiotherapeut en moet in mei nog een keer bij de chirurg voor controle.

We waren druk bezig met onze winkel. Niet alleen het interieur moest klaar, maar ook de koelkasten gevuld. Daar moet dus extra kaas voor worden gemaakt, er moet wel een voorraadje zijn. Verder verkopen we behalve melk, gepasteuriseerd en ongepasteuriseerd, ook karnemelk, room, yoghurt, kwark, verse kaas, boter en aanverwante produkten.

En ik experimenteer tussendoor ook graag met nieuwe smaken. Zo heb ik lavendel kaas gemaakt. Misschien lekker bij een goede borrel, maar niet geschikt voor op de boterham (is mijn mening). De kaas met mosterdzaadjes is heel lekker geworden. Daar ga ik er maandag nog een stuk of 12 van maken. Zijn ze nog net op tijd klaar voor Hagstads Stämman. De kleine jaarmarkt waar ik vorig jaar ook heb gestaan. De kaas met anijssmaak is goed gelukt en staat aan het eind van het jaar weer op het programma net als de pepperkakaost (kaas met speculaaskruiden).

Gisteren zijn we officieel open gegaan. Dat had wel wat eerder gekund, maar dan had de winkel weer een week dicht gemoeten omdat ik naar Nederland ben geweest voor een week. Daar was een hele goede reden voor. Op 28 maart zijn Rinus en ik voor de derde keer opa en oma geworden. Stephanie en Tom kregen hun eerste kindje, Jinora, een prachtig meisje. Die kleine heb ik dus uitgebreid mogen bewonderen.

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Controle

Afgelopen vrijdag was het 3 maanden geleden dat Rinus is geopereerd en tijd voor een controle bij de chirurg. Rinus moet nog steeds elke week naar de fysio en krijgt telkens nieuwe oefeningen mee als het goed gaat en moet een stapje terug als het minder gaat.

De chirurg heeft met een echo apparaat de schouder bekeken. Nee, het is er nog niet mooi glad en strak, maar de hele dunne lijntjes waar de pezen beginnen te groeien zijn te zien. En de schroeven waar het een en ander mee vastgezet is in het bot ook.

De man was niet ontevreden, maar het kon beter. Hij had graag gehad dat Rinus zijn arm al wat hoger kon optillen. Hij kan tot z’n 50 graden komen op dit moment denk ik.

Nee, aan het werk is er echt nog niet bij. Als Rinus iets zou laten vallen en er in een reflex met zijn rechterarm naar grijpt kan het al weer helemaal mis zijn. Dat wil je echt niet riskeren. En met beesten erbij kan er altijd iets onverwachts gebeuren. Dus is hij eerst maar weer voor 2 maanden volledig arbeidsongeschikt verklaard en daarna zien we wel weer verder.

Toch zit er echt wel vooruitgang in hoor. Het gaat alleen zo tergend langzaam dat je het bijna niet merkt. Pas als je dan tegen elkaar zegt, weet je nog vorige maand, toen kon je dit of dat echt nog niet en nu hoef je er niet meer over na te denken om dat te doen, dan zie je de kleine stapjes van verbetering.

Dat Simon nu hier is op de boerderij en Jasmin een goede hulp had wel het voordeel dat we op 13 november naar Nederland konden toen Rudy en Nancy gingen trouwen. De 12e zijn we naar Nederland gereden en de 14e alweer terug. Een flitsbezoekje dus, maar wel heel erg leuk. En niet in de laatste plaats om iedereen weer eens lekker te knuffelen.

Iedereen strak in het pak, dat was een mooie gelegenheid om een familiefoto te maken. Jammer dat Tom er niet bij kon zijn, misschien moeten we een foto van hem er in fotoshoppen.

 

En onze kleine knuffeltjes worden ook al groot. En wat waren ze lief de hele middag.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Langzaam, heel langzaam

Het gaat vooruit!

4 maanden is het nu geleden dat Rinus een ongeluk heeft gehad en daarbij diverse pezen van zijn rechterschouder heeft gescheurd cq afgescheurd.

2 maanden geleden is hij eraan geopereerd. Een operatie van 2,5 uur ipv 40 minuten.

Na die operatie kreeg hij een longembolie en aansluitend een longontsteking eroverheen.

Het herstel duurt lang, heel lang. Pas sinds een week voelt Rinus zich weer een beetje fitter. Tot die tijd zag hij vaak ook zo grauw in het gezicht, dan wisten we wel hoe laat het was. Maar nu heeft hij weer meer energie. En kan ook zonder pijnstillers de dag doorkomen. Alles naweeën van de longembolie en de longontsteking, want met zijn schouder ging het de hele tijd naar verwachting. De fysiotherapeuten zijn tevreden. En al gaat het Rinus veel te langzaam, hij gaat vooruit.

Als hij in bed ligt, plat op de rug, kan hij zijn arm optillen tot 90 graden. Gewoon zittend of staand kan hij dat nog niet. Dat is ook nog steeds niet de bedoeling, want het herstel gaat een half jaar duren, daar zijn nog maar 2 maanden van voorbij.

Gelukkig hebben we een paar hele goede medewerkers gevonden. Via Facebook heb ik een oproep gedaan en daar heeft de vrouw van Simon op gereageerd. Om hier te komen helpen heeft Simon zelfs zijn baan in Nederland opgezegd. Dat noem ik nog eens lef hebben.

En via via belde Jasmin, een jonge vrouw uit Perstorp, mij op. Ze komt nu minimaal 2 ochtenden in de week helpen bij het melken, zodat Simon en ik elk een ochtend wat langer kunnen slapen.

Zo rooien we het samen wel. Al ligt de ontwikkeling van mijn winkeltje nu wel stil, want dat heb ik maar even opgeschoven naar het volgend jaar. Verkopen doe ik toch wel, men weet Moogies Mjölk al wel te vinden.

De laatste 4 maanden heb ik veel bijgeleerd. Ik melk alle probleemkoeien, nog maar eentje krijgt een beugel op, ook de meeste nieuwmelkte vaarzen krijgen van mij geen beugel op (soms heel spannend). Ik spuit de zieke koeien zelf, geef ze een kalkbolus als het moet, doe verlossingen, zet koeien droog. Allemaal dingen die ik Rinus normaal gesproken liet doen.

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties