Even voorstellen

familie

Wij zijn Rinus, Annet, Chris en Robert Nijkamp. Sinds november 2010 wonen wij op Ådala gård in Perstorp, Zweden.
Wij hebben hier een melkveehouderij gekocht met ongeveer 80 melkkoeien en het benodigde jongvee. De ruime ligboxenstal is modern, de melkstal hebben we in 2011 verbouwd van een 2×4 open tandem naar 2×8 visgraat. De jongveeschuur was heel nodig aan vervanging toe. In 2012 is de nieuwe stal in gebruik genomen.
En langzaam hebben we de veestapel vergroot. We hebben nu 115 melkkoeien en even zoveel jongvee.
We hebben 50 ha weidegrond in eigendom, 100 ha gehuurd en 20 ha maïsland. Bovendien hebben we ruim 50 ha gemengd bos.
We maken onze eigen kaas, yoghurt, boter en karnemelk. En elke dag staat er vers gebakken brood op tafel.

Lees onze belevenissen op de weblog. Wij vinden het erg leuk als je een reactie achterlaat.

Advertenties
Geplaatst in Bericht | 15 reacties

Controle

Afgelopen vrijdag was het 3 maanden geleden dat Rinus is geopereerd en tijd voor een controle bij de chirurg. Rinus moet nog steeds elke week naar de fysio en krijgt telkens nieuwe oefeningen mee als het goed gaat en moet een stapje terug als het minder gaat.

De chirurg heeft met een echo apparaat de schouder bekeken. Nee, het is er nog niet mooi glad en strak, maar de hele dunne lijntjes waar de pezen beginnen te groeien zijn te zien. En de schroeven waar het een en ander mee vastgezet is in het bot ook.

De man was niet ontevreden, maar het kon beter. Hij had graag gehad dat Rinus zijn arm al wat hoger kon optillen. Hij kan tot z’n 50 graden komen op dit moment denk ik.

Nee, aan het werk is er echt nog niet bij. Als Rinus iets zou laten vallen en er in een reflex met zijn rechterarm naar grijpt kan het al weer helemaal mis zijn. Dat wil je echt niet riskeren. En met beesten erbij kan er altijd iets onverwachts gebeuren. Dus is hij eerst maar weer voor 2 maanden volledig arbeidsongeschikt verklaard en daarna zien we wel weer verder.

Toch zit er echt wel vooruitgang in hoor. Het gaat alleen zo tergend langzaam dat je het bijna niet merkt. Pas als je dan tegen elkaar zegt, weet je nog vorige maand, toen kon je dit of dat echt nog niet en nu hoef je er niet meer over na te denken om dat te doen, dan zie je de kleine stapjes van verbetering.

Dat Simon nu hier is op de boerderij en Jasmin een goede hulp had wel het voordeel dat we op 13 november naar Nederland konden toen Rudy en Nancy gingen trouwen. De 12e zijn we naar Nederland gereden en de 14e alweer terug. Een flitsbezoekje dus, maar wel heel erg leuk. En niet in de laatste plaats om iedereen weer eens lekker te knuffelen.

Iedereen strak in het pak, dat was een mooie gelegenheid om een familiefoto te maken. Jammer dat Tom er niet bij kon zijn, misschien moeten we een foto van hem er in fotoshoppen.

 

En onze kleine knuffeltjes worden ook al groot. En wat waren ze lief de hele middag.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Langzaam, heel langzaam

Het gaat vooruit!

4 maanden is het nu geleden dat Rinus een ongeluk heeft gehad en daarbij diverse pezen van zijn rechterschouder heeft gescheurd cq afgescheurd.

2 maanden geleden is hij eraan geopereerd. Een operatie van 2,5 uur ipv 40 minuten.

Na die operatie kreeg hij een longembolie en aansluitend een longontsteking eroverheen.

Het herstel duurt lang, heel lang. Pas sinds een week voelt Rinus zich weer een beetje fitter. Tot die tijd zag hij vaak ook zo grauw in het gezicht, dan wisten we wel hoe laat het was. Maar nu heeft hij weer meer energie. En kan ook zonder pijnstillers de dag doorkomen. Alles naweeën van de longembolie en de longontsteking, want met zijn schouder ging het de hele tijd naar verwachting. De fysiotherapeuten zijn tevreden. En al gaat het Rinus veel te langzaam, hij gaat vooruit.

Als hij in bed ligt, plat op de rug, kan hij zijn arm optillen tot 90 graden. Gewoon zittend of staand kan hij dat nog niet. Dat is ook nog steeds niet de bedoeling, want het herstel gaat een half jaar duren, daar zijn nog maar 2 maanden van voorbij.

Gelukkig hebben we een paar hele goede medewerkers gevonden. Via Facebook heb ik een oproep gedaan en daar heeft de vrouw van Simon op gereageerd. Om hier te komen helpen heeft Simon zelfs zijn baan in Nederland opgezegd. Dat noem ik nog eens lef hebben.

En via via belde Jasmin, een jonge vrouw uit Perstorp, mij op. Ze komt nu minimaal 2 ochtenden in de week helpen bij het melken, zodat Simon en ik elk een ochtend wat langer kunnen slapen.

Zo rooien we het samen wel. Al ligt de ontwikkeling van mijn winkeltje nu wel stil, want dat heb ik maar even opgeschoven naar het volgend jaar. Verkopen doe ik toch wel, men weet Moogies Mjölk al wel te vinden.

De laatste 4 maanden heb ik veel bijgeleerd. Ik melk alle probleemkoeien, nog maar eentje krijgt een beugel op, ook de meeste nieuwmelkte vaarzen krijgen van mij geen beugel op (soms heel spannend). Ik spuit de zieke koeien zelf, geef ze een kalkbolus als het moet, doe verlossingen, zet koeien droog. Allemaal dingen die ik Rinus normaal gesproken liet doen.

 

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Gefixeerd

Gelukkig, het lijkt erop dat we in wat rustiger vaarwater zijn beland.

Nu kan Rinus werken aan zijn herstel. Nee, van revalidatie is nog geen sprake hoor. Zijn rechterarm zit dag en nacht vast aan zijn romp.

Hij wordt steeds handiger met links. Zelfs aankleden lukt hem met een hand. Hoewel, hij kan nietzijn rechterarm optillen om door een armsgat te steken.

Op advies van Jennifer heb ik een paar t-shirts verknipt. De zijnaad aan de rechterkant open en de mouw eraf. En toen stukjes klitteband op de zijnaad geplakt. Ik had nog klittenband liggen voor de horren, breed en stevig.

Nu kan er een t-shirt onder de band, dat zit wel zo prettig. En hoeft alleen de linkerarm door een armsgat.

Deze week was dan ook eindelijk de eerste afspraak met de fysiotherapeut. Rinus heeft weliswaar een aantal oefeningen meegekregen om te doen, maar hetzijn passieve oefeningen. De zelfstandig bewegen mag hij zijn rechterarm echt niet.

Hij mag bijvoorbeeld zijn schouders optillen en langzaam weer laten zakken. Of iets naar achteren doen, maar beslist niet naar voren.

Met zijn bovenarm gefixeerd mag hij zijn arm buigen.

Het is nog niet veel, maar het begin is er. Nog een paar weken dan mag de band er een aantal uren af.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

En nog een keer

De soap is nog niet ten einde. Nadat Rinus op 31 augustus aan zijn schouder is geopereerd hebben we al heel wat ziekenhuizen gezien. Ipv een dagopname werden het 5 dagen in 2 verschillende ziekenhuizen. Op maandag weer thuis en op woensdag weer erin, nu met een longembolie. Ook na thuiskomst voelde hij zich niet oke. Nog vaak benauwd en soms ook duizelig. Maar gisteren ging het vooruitzicht, geen pijn aan de schouder en verder ook geen klachten. En dan denk je we hebben het gehad.

Maar afgelopen nacht heeft hij weer zo lopen spoken. Naar, benauwd, koud en warm. Gewoon niet in orde.

Dus daar ging hij vanochtend om half acht. Richting Hässleholm dit keer en Chris erachteraan. Even na tienen waren Robert en ik er ook. Toen waren er net foto’s gemaakt. Uiteraard was er al bloed geprikt en een hartfilmpje gemaakt. Dat is gewoon standaard.

En op de foto was een longontsteking te zien. Komt vaker voor na een longembolie zeiden ze. Kunnen ze dat niet voor die tijd zeggen?

Dus nog een paar pillen erbij en maar weer opknappen. Meestal doet antibiotica zijn werk wel snel. Tegen de middag waren we allemaal weer thuis. Een snel ziekenhuis dit keer. En hopelijk de laatste keer.

Maar naar de fysio is Rinus dus nog steeds niet geweest. En dat moet wel gauw gebeuren anders gaan zijn gewrichten vastzitten. Even een paar daagjes wachten en dan weer een afspraak maken.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

En weer thuis

Gelukkig hoefde Rinus maar 1 nacht te blijven. Wel aan de hartbewaking, dat wel. Jongens, wat hebben we woensdag lang moeten wachten. Ik dacht dat een longembolie zo gevaarlijk was, maar dat ze nu harder lopen in het ziekenhuis, nou nee. Gelukkig is het weer bijna oke. We zijn blij dat we zijn gegaan. En een half jaar aan de bloedverdunners overleeft Rinus ook wel. Alleen de nachten, die mogen wel iets langer duren. Want gisteren weer twee koeien in het afkalfhok gedaan. Toen in rond half tien ging kijken was de eerste bezig. En dat schoot maar niet op. Om half twaalf ben ik toch maar naar bed gegaan, er waren twee pootjes te zien, en het is een oude koe, dat moet toch eigenlijk wel goed gaan. Toen begon Rinus te spoken, net als op dinsdagavond. Kwart voor vier had de ene koe haar kalf en kon Rinus eindelijk slapen. Bij de andere koe was nog niks te zien. Kwart voor vijf kom ik weer in de stal en heeft ze gekalfd en het kalfje staat al. Rinus heeft geslapen tot we binnenkwamen voor het ontbijt, zo rond 9 uur. Misschien mag ik vanmiddag eventjes mijn ogen dicht doen.

We willen jullie allemaal ontzettend bedanken voor alle lieve berichtjes via de blog, sms, mail en whatsapp.

Ik hoop dat jullie een beetje begrip hebben dat ik niet alle berichtjes beantwoord. Soms schrijf ik alleen maar terug:”zie blog”. Dat is niet bot bedoeld, het ontbreekt mij gewoon aan tijd om telkens eenzelfde verhaal te typen.

Rinus is nu goed telefonisch bereikbaar. Dus wie zijn nummer heeft en graag een praatje wil maken, ga je gang.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Ängelholm deel twee

En toen moest ik Rinus toch in Ängelholm achterlaten. De huisarts heeft er goed aan gedaan om niet meteen een rustgevend middel voor te schrijven.

Uit de röntgen foto’s bleek dat er wel een bloedpropje in de longen zit. En dus kreeg Rinus meteen bloedverdunners en moet hij enkele dagen ter observatie blijven.

Niks tussen de oren dus. Ik vond dat ook helemaal niet bij hem passen. Maar ja, hij krijgt op het moment nogal wat voor de kiezen en is ook maar een mens.

Wel weer typisch Rinus om atypische symptomen te hebben bij een longembolie.

Die bloedverdunners moet hij minstens 3 maanden slikken. Is ook al niks voor hem.

Hij wilde gisteren de zwaardere pijnstillers al niet nemen behalve de paracetamol. Geen pijn, geen pijnstillers nodig is zijn devies.

Het is nu vroeg in de ochtend, ik ga eens kijken in de stal en dan melken. Racen we vandaag weer op en neer. Ik had net alles weer opgeborgen, toilettas met spulletjes en dat soort dingen. Het wordt al bijna routine.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Ängelholm akuten.

En weer bevinden we ons in het ziekenhuis. Nu op de spoedeisende hulp. Het gaat helemaal niet goed met Rinus. Nee, zijn schouder is oke. Geen pijn, daarvoor krijgt hij genoeg pijnstillers.

Maar geestelijk kan hij het niet bolwerken.

Gisteravond om half negen heb ik 112 gebeld. Rinus was benauwd en heel druk in zijn hoofd. De ziekenwagen was er snel en na enkele onderzoeken en een goed gesprek werd er in samenspraak met een arts op afstand besloten hen een rustgevend medicijn te spuiten. Daar knapte hij van op, maar jammer genoeg niet zo lang.

Vanochtend belde hij de huisarts voor een afspraak en die heeft ons dus nu naar het ziekenhuis gestuurd om foto’s te maken zodat een longembolie kan worden uitgesloten.

Hij ligt nu met alle toeters en bellen aan zijn lijf op bed. Hart, ademhaling, bloeddruk, zuurstof, alles wordt constant gemeten. Er is bloed afgenomen en dus is nu het wachten op de uitslag daarvan.

Maar hij heeft het dan weer warm en dan weer koud, hyperventileert af en toe en voelt zich door alles en iedereen verlaten. Het wachten duurt ook zo lang.

Op de boerderij gaat alles gewoon door. Dankzij Jasper, Robert en Jasmin kan ik bij Rinus in het ziekenhuis zitten.

Robert is vandaag vrij en helpt nu met melken. Dat is op het moment een hele klus. 6 koeien moeten nog apart gemolken worden. Dat is goed oppassen. Het liefst heb je dan in elke ronde 1 emmerkoe, maar dat lukt niet altijd.

Gisteren bijvoorbeeld, hadden we er 2 in een rij. Niet erg, maar in de volgende rij kwamen er 3. Dan duurt het wachten zelfs voor de koeien te lang en begint de een na de ander te poepen.

Ze zijn vast eerder klaar dan wij. Wij zitten hier nu al een uur of 2.

Wordt vervolgd

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Weer thuis!

Vanochtend om 10.00 uur belde Rinus dat hij naar huis mocht. Hij moest nog wachten op de arts en dan kon ik hem ophalen. 14.00 uur was eindelijk de arts geweest en ik scheur naar Helsingborg. Maar toen ik eraan kwam geen Rinus. Die was nog op de afdeling. De arts was nog iets vergeten en zou over 2 minuutjes terug komen. 2 minuten werden een heel uur.

Maar toen mocht hij toch mee. Met een halve apotheek aan pijnstillers, dat wel.

Hij is blij weer thuis te zijn, maar nog erg moe en soms beroerd van de pillen. En onthand natuurlijk.

Iedereen bedankt voor alle opbeurende woorden.

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

En dag 4 in het ziekenhuis

In plaats van een dagopname ligt Rinus nu voor de vierde dag in het ziekenhuis. Vanochtend was er nog niet veel veranderd ten opzichte van gisteren. Nog steeds heel veel pijn en volgepompt worden met pijnstillers. Zowel in tabletvorm als injecties. Als de medicatie dan zijn werk doet is Rinus gewoon Rinus met al zijn grapjes met de verpleegsters. Maar als hij pijn heeft wordt hij helemaal bleek en grauw in zijn gezicht.

Vandaag ben ik niet in Helsingborg geweest. Want weer een kalf erbij en zoveel andere dingen.

De stuga was weer leeg en moest dan schoon voor de volgende gasten. Het beddegoed en de handdoeken moeten gewassen en er lag nog genoeg andere was. Gelukkig mooi weer, waarschijnlijk de laatste dag, dus alles lekker naar buiten. Bijna alles droog gekregen.

Dus mocht Raaf even bij opa op visite. De laatste keer voor ze weer naar Nederland rijden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Operatie dag 3

Even verder vertellen over gisteren. Rond 16.00 uur is Rinus met de ziekenwagen nasr Helsingborg gebracht. Om half acht belde hij mij dat hij op de recovery lag te wachten op de anesthesist en nu snel aan de beurt zou zijn. De pijn was zo erg geweest dat hij alweer had moeten overgeven. Om kwart voor elf lag hij eindelijk met een verdoofde arm op zijn kamer.

Vanochtend om half negen, melken net af, belde hij dat de verdoving van de zenuwen niet lang had gewerkt. 12 uur was hem beloofd, maar het waren er maar 8 of 9. Zijn eerste tabletten cocktail had hij al op.

’s Middags ben ik naar hem toegereden. Nee, niet om hem op te halen. Dat is nog echt niet aan de orde. Hij had lichte verhoging, de pijn was dragelijk, omdat de arts nu toch besloten heeft voor de pijn echt terug is pijnmedicatie te geven.

Morgen zien we wel weer.

Hij heeft wel een mooi uitzicht. Hij kan Denemarken zien liggen tussen de huizen door en over het water.

En intussen moet op de boerderij alles doorgaan. Gisteren 3 kalfjes, twee pinken hebben gekalfd en een oudere koe. Vanmiddag wilde ik op tijd weg, maar daar stak weer een koekalverij een stokje voor. Toen ik even om het hoekje gluurde hoe ver ze was zag ik twee pootjes en het snuitje. Mooi even laarzen aan en overall halen. Jasper geroepen en toen we in de stal kwamen was het kalf er al. De zoveelste stier.

Voor de oude koe die gisteren een kalf kreeg heb ik de veearts nog gebeld. Ze wilde niet eten en had vanochtend bijna geen melk, koude oren, dus melkziekte was toch erg dichtbij. Van de veearts kreeg ze een infuus en een spuit met vitamines. De man zat net in de auto toen de koe al opstond en begon te eten. Daar is ze de hele dag niet meer mee opgehouden. Dus daar waren we net op tijd bij.

Niet alleen moeten we nu 4 nieuwmelkte koeien apart melken, ook 2 met tussenklauwontsteking en 2 met mastitis. 8 koeien in de emmer melken, dat duurt extra lang. En 4 kalfjes met de fles voeren. 4 koeien die een spuit moeten hebben. Je moet nu overal zelf aan denken.

En het huishouden moet ook nog doorgaan. Dat lukt me dus niet. De was stapelt zich op en van schoonmaken komt ook niks. Koken heeft Jennifer de laatste paar dagen gedaan, daarvoor was het vaak een snelle hap. En de boekhouding blijft liggen. Tja, ook voor mij heeft een dag maar 24 uur.

Nu ga ik nog even naar de koeien, maak alles klaar om morgen te melken, doe Tyson in zijn hok en dan duik ik in mijn bedje.

Morgen weer verder

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties