eindelijk een beetje lente

De eksters zijn druk in de weer met sprietjes en strootjes en bouwen hun nest weer in dezelfde boom als het vorig jaar. Hopelijk maken ze hun nest dit keer een beetje sterker dan de laatste keer. Toen waaide het hele nest uit de boom bij een beetje harde wind.
De eerste krokus staat in bloei en de narcissen steken heel voorzichtig de kopjes boven de grond. Dicht tegen het huis aan, daar is het het warmst.
’s Nachts vriest het nog 10 graden, overdag schijnt de zon volop en wordt het al +10. Toch ligt er op sommige plekken nog sneeuw. Zeker daar waar pas laat in de middag de zon komt, wordt het blijkbaar niet warm genoeg om de sneeuw te laten smelten.
Vandaag zijn we eindelijk begonnen met het uitrijden van de mest. Eigenlijk mag het nog niet, de ondergrond is nog bevroren, maar Rinus waagt het erop. Eerst de stukken die normaal het natst zijn. Dan hebben we die maar gehad. Het gras is nog zo dood als een pier, helemaal bruin.
En volgende week de grote strohokken van de kalfjes uitmesten. Dat zal fijn zijn voor de beestjes. Hoewel er telkens nieuwe balen stro bijgegooid wordt en ze lekker droog kunnen liggen, worden de hokken nu wel erg vol met mest. Maar eerder leeghalen was onmogelijk. Bij die kou kunnen echt niet de hele dag de staldeuren open staan als de kraan in en uit rijdt. De mest kan nu ook meteen op het maïsland gebracht worden en hoeft niet eerst ergens opgeslagen te worden. Dat scheelt weer een werkgang.

Deze week hebben we 6 pinken tegelijk van de jongveestal naar de koeienstal verhuisd. Eindelijk krijgen we weer nieuwe koeien in de stal. Dat is in februari al begonnen. Een hele lange tijd hebben we geen niewe aanwas gehad. Omdat de pinken vorig jaar allemaal buiten liepen in de winter vanwege de bouw kon er niet geïnsemineerd worden. We hadden de stier van Mikael in de wei kunnen doen, maar dat zouden alle kalfjes weer wegmoeten. Dus hebben we ervoor gekozen te wachten tot de stal klaar was. Zodoende konden we pas in mei beginnen met insemineren. Dan is het nadeel dat ze wel allemaal zo’n beetje tegelijk komen. De eerste 6 hebben in februari en maart gekalfd. En nu mogen de volgende 6 wennen aan het ritme in de stal. Al na een paar dagen weten ze, dat als ze door de melkput lopen, ze bij het voer kunnen. En dat is ook de bedoeling. Ze moeten leren een tijdje rustig te wachten tot ze weer door mogen lopen. In het begin is dat erg moeilijk. Na een weekje begint Rinus met de pinken aan te raken en te aaien. En zo wennen ze ook daar al aan. Als ze dan gekalfd hebben is alleen het melkstel nog nieuw.

Bij de meeste pinken gaat het goed. Maar nu hebben we een jongedame die de melk niet wilde laten schieten. Na enkele dagen hebben we de veearts gevraagd om oxytocine, een hormoon wat moet helpen de melk los te laten. Het helpt wel, maar het hormoon werkt verslavend en dat is niet de bedoeling. De koe moet het ook zonder kunnen. Na 10 dagen 1x per dag (en soms 2x) spuiten zijn we dus gestopt. Ze geeft maar weinig melk en zal dus geen toekomst hebben hier op het bedrijf. Jammer, haar moeder is juist een hele goede koe.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.